اشرافی‌گری در سیره مسؤولان شهر من
در سال‌های اخیر یکی از مهم‌ترین آسیب‌هایی که نظام مدیریتی کشور به آن گرفتار شده، موضوع اشرافی‌گری مسؤولان است که نتیجه آن را می‌توان در سبک زندگی و تجمل‌گرایی آنها و خانواده‌های‌شان و ریخت و پاش‌های مسرفانه از بیت‌المال مشاهده کرد.

این در حالی‌ست که در سیره امام راحل همواره نسبت به پرهیز از اشرافی‌گری تأکید ‌شده است.

سرآغاز همه مصیبت‌ها زمانی‌ست که متصدیان و متولیان امور، خود از قشر مرفه و از اشراف و اعیان ـ به اصطلاح خودشان ـ باشند و درد مردم را حس نکنند، آن رفتاری که مردم با آنها می‌‏کنند، رفتار عبید با موالی بوده و تمامی افکارشان متوجه به این مسائل باشد.

 بر همین اساس خودداری از گرایش به اشرافی‌گری را باید به‌طور جدی پیگیری کرد.

رهبر فرزانه انقلاب در یکی از سخنرانی‌های خود می‌فرمایند: «مسؤولان باید از برخی شهوات حلال هم بگذرند/فرق ما با اشراف فقط نباید به ریش‌مان باش/مانور اشرافی‌گری حرام است
شما چگونه می‌خواهید محبت و اطمینان مردم را جلب کنید؟ اگر ما دنبال مسائل خودمان رفتیم، به فکر زندگی‌ شخصی‌ خودمان افتادیم، دنبال تجملات و تشریفات‌مان رفتیم، در خرج کردن بیت‌المال هیچ حدی‌ برای‌ خودمان قائل نشدیم - مگر حدی‌ که دردسر قضایی‌ درست بکند! - و هرچه توانستیم خرج کردیم، مگر اعتماد مردم باقی‌ می‌ماند؟ مگر مردم کورند؟ ... آقایان! مگر مردم نمی‌بینند که ما چگونه زندگی‌ می‌کنیم؟»

حال سؤال اینجاست چه تعداد از مسؤولان ما قانون را دور نمی‌زنند و به‌دنبال کسب ثروت و به‌دنبال آن اشرافی‌گری نیستند؟

به‌عنوان مثال در همین شهر ما ساری برخی مواقع مشاهده می‌شود مسؤول و غیرمسؤول به شیوه‌های مسالمت‌آمیزی منافع یکدیگر را تأمین می‌کنند و کسی سد راه این چپاولگری‌ها از بیت‌المال نمی‌شود تا آنجا که برخی ‌از مجموعه‌های شهری تبدیل به بنگاه کسب ثروت‌اندوزی برای بعضی از نورچشمی‌ها می‌شود و این دسته از افراد نیز با پول مردم مانور اشرافی‌گری در شهر می‌دهند.

آن مسؤولی که در خانه میلیاردی زندگی می‌کند و پورشه سوار می‌شود و خود را انگشت‌نما می‌کند، چطور می‌تواند نور امید را در دل مردم روشن کند.

هر چقدر هم اگر این مسؤول دردکشیده و دردمند باشد و در زندگی شخصی خود زهد را رعایت کند اما چیزی که از او عیان است، خوشایند جامعه اسلامی نیست.